تبلیغات
www.mahdiblog.com امام مهربان - انتظار یك حالت است یا عمل...!؟



عضویت در خبرنامه وبلاگ

نشانی ایمیل خود را در اینجا ثبت کنید تا آخرین مطالب وبلاگ به طور خودکار برایتان ایمیل شود.




منوی تصویری وبلاگ
جشنواره وبلاگ نویسی مهویت


برای آشنایی با جشنواره وبلاگ نویسی از طرف کانون خادم الرضا و چگونگی شرکت در برنامه های آن بر روی تصویر بالا کلیک کنید.

موتور جستجو ...


نوای وبلاگ



انتظار یك حالت است یا عمل...!؟
وقتی ما به خودمان و ارتباطمان با ولی خدا و امام زمان(عج) نگاه می کنیم در جواب این سؤال که ما برای تشریف فرمایی و ظهور امام زمان(عج) چه کار کرده ایم و چه نقشی داشته ایم؟ جواب می دهیم که ما منتظر هستیم تا حضرت بیایند و جالب اینجاست که بعضی وقتها خودمان را منتظر واقعی هم می دانیم ولی مشکل اینجاست که هرگز از خودمان سئوال نمی کنیم منتظر هستیم یعنی چه؟ انتظار چه معنایی دارد و منتظر واقعی کیست؟

آیا انتظار یعنی نشستن، بازی کردن و بی توجهی به کارهایی که باید انجام بدهم ولی نداده ام؟!
آیا انتظار چشم به راه دوختن است؟ آنهم راهی که معلوم نیست راه باشد.

وقتی بیشتر دقت کردم روایتی به یادم آمد که می فرمود.
افضل الاعمال انتظار الفرج

آخر ما وقتی می خواهیم انتظار را معنا کنیم انتظار را یک حالت چشم به راه بودن تصور می کنیم ولی نکته ای که در این روایت خودنمایی می کند خلاف این را بیان می کند یعنی بر خلاف تصور ما که انتظار را یک حالت می دانیم انتظار را یک عمل می داند آنهم نه به یک عمل معمولی بلکه عملی با فضیلت بلکه با فضیلت ترین اعمال. با این نگاه اگر انتظار عمل باشد آن عمل چیست و آیا من آن را انجام داده ام و خودم را منتظر می دانم یا نه؟

هرگز با خودم فکر نمی کنم حضور ظهور و تشریف فرمایی یک بزرگ نیاز به شرایط و امکاناتی به فراخور بزرگی اش دارد که می باید مهیا شود و بدون آماده سازی اینها دعوت و خواستن آن بزرگ دور از مروت و مردانگی و ادب است و آیا من ادب حضور امام خود را دارم؟ أیا امکانات و زمینه مناسب و درشأن او را فراهم آورده ام و آیا هیچ کم و کسری وجود ندارد؟ من یکی به خودم که نگاه می کنم می بینم تا به حال حتی معنای انتظار را هم نمی دانسته ام چه برسد اینکه بخواهم کاری بکنم.
ولی آیا واقعاً این کارهایی که باید می کرده ام و انجام نداده ام چه بوده است؟

در جواب این سؤال آیا بهترین راه این نیست که ما به شناختن اهداف امام(عج) پرداخته و با روند اهداف امام(عج) کارهای خود را تعریف کنیم بله همانطور که من به هدف میهمانی شخصی را دعوت می کنم به دنبال تهیه غذا و میوه و وسایل پذیرایی هستم قطعاً با شناختن هدف از آمدن امام (عج) هم خواهم فهمید که چه کم و کسرهایی وجود دارد و من باید دنبال چه چیزهایی باشم.

آیا من برای رسیدن به مال و منال و دنیا ولی خدا را صدا می زنم یا نه هدف دیگری دارم؟ اگر هدف این باشد که راههای مطمئن تر و نزدیکتر وجود دارد.

اگر من بخواهم برای رسیدن به اینها ولی خدا را خرج کنم که روزگارم روزگار اهل کوفه خواهد شد که وقتی دنیا را در جنگ با ولی خدا دیدند شمشیر بر او کشیدند و چه ها که نکردند ولی اگر هدف اینها نباشد چیست که اینقدر اهمیت دارد که فریاد این اهمیت را می توان از گلوی یازده قرن مظلومیت حضرت مهدی عجل الله تعالی شنید.

آیا چه هدیه با ارزشی می تواند باشد که با آمدن حضرت به من و ما و تمام بشریت اهدا می شود که شیعه برای حفظ این گنجینه هزار و چهار صد سال است دست از جان شسته و چه خونها که تقدیم آن نکرده است؟

و بهترین جواب این نیست که ولی خدا می آید تا مرا به خودم هدیه دهد؟ مرا به خودم بشناساند و مرا با خودم آشنا سازد و با خودم آشتی دهدو با این شناخت همراه با سعی در صراط مستقیم مرا به خداوند هدیه نماید.
پس اگر هدف اینقدر بالا و با ارزش است مسلماً ارزش اینهمه جانفشانی را داشته و شیعه حق دارد که بیشتر از اینها هم بدهد.

بنابراین اولین گام برای رسیدن به امام و ولی خدا چیزی نیست جز تجهیز و آماده سازی خود و پیدا کردن ظرفیتی که تاب و تحمل پذیرش اوامر ولی خدا را داشته باشیم و این نیست جز گام نهادن در صراط مستقیم.چشم به راه بودن انتظار نیست بلکه انتظار عمل است، راه رفتن و حرکت کردن و شناختن راه و پا گذاردن در آن است و با این حساب خود در راه بودن همراهی ولی خدا به حساب آمده اگر چه از چشم من غایب باشد.

پی نوشت: به انتظار ننشینیم . به انتظار بایستیم

تاریخ: چهارشنبه 30 تیر 1389
عنوان گروه : مقالات مهدوی ،